ای
همراه
مـــــــــن
تنــــــها با تو
تا اوج عشـــــــق
هـم پـــــــــــــروازم
با قلب تودلدارمن هم آوازم
توهمپـــــــــای من، تنـــها با من
هـــــــــــــــــــم آوائـــــــــــــــــــی
با درد مــــــــــــــــن، آشنـــــــــــــــائی
تکیـــــــــــــــــــه گاهی ، همصــــــــــدائی
ما فریاد عشـــــــــــــــــــق، در قلب شــــــــب
دلگرمی عاشــــــــــقای بیصــــــــــــدائیــــــــــم
ما، دل میبازیم دریادریا ،تابیکران،عاشقای بی پروائیم
تو، با مــــــــــــن بمـــــــــــان، ای مهـــــــــــــــــــــربان
چون ماه شــــــب در آســــــــمان؛ بر من بتــــــــــــــــــــاب
تا بیـــــــــــــــــکران مثـــــــــــــــــل مهتــــــــــــــــــــــاب
مــــن تا مـرز جان؛ از عشقمان میسـوزم ای آرام جـــان
بر من بتـــــــاب تا کهــــکشــان مثــــل آفتــــــــــاب
ما؛ فریــــاد عشـــق در قلــــب شب دلگـــــرمی
عاشقــــــــــــای بیصــــــــــــــــــــدائیم
ما؛ دل میبازیم دریا دریا تا بیکران
عاشقـــــــای بی پــــروائیـــــــــم
ای تورؤیـای شبهای مـــــــن
عشقو ببین تو چشمای من
دستاتوتو دســت من بگذاردرلحظه های دیـدار           

تنها نگاه بود و تبسم میان ما

تنها نگاه بود و تبسم

اما نه

گاهی که از تب هیجان ها

بی تاب می شدیم

گاهی که قلب هامان

میکوفت سهمگین

گاهی که سینه هامان

چون کوهره میگداخت

دست تو بودودست من این دوستان پاک

کز شوق سربه دامن هم میگذاشتند

واین پل بزرگ

پیوند دست ها

دلهای ما به خلوت هم راه داشتند

تنها نگاه بود و تبسم میان ما

ما پاک زیستیم

ای سر کشیده از صدف سالهای پیش

ای باز گشته از سفر خاطرات دور

آن روز های خوب.تو آفتاب بودی

بخشنده پاک گرم!من مرغ صبح بودم!

مست و ترانه گو!

اما در آن غروب که از هم جدا شدیم

شب را شناختیم

در جلگه ی غریب و غم آلود سرنوشت

زیر سم سمند گریزان ماه و سال

چون باد تاختیم

در شعله ی شفق ها

غمگین گداختیم

جز یاد آن نگاه تبسم

مانند موج ریخت بهم هر چه ساختیم

ما پاک سوختیم!ما پاک باختیم

کنون من و تو ایم و همان خنده و نگاه

آن شرم جاودانه

آن دست های پاک

آن قلبهای پاک

وان راز های مهر که بین من وتو بود

ما گرچه در کنار هم اینک نشسته ایم

باردیگر به چهره ی هم چشم بسته ایم

دوریم هردو دور

با اتش نهفته به دلهای بی گناه

تا جاودان صبور

ای آتش نهفته اگر او دوباره رفت

در سینه ی کدام محبت بجویمت

ای جان غم گرفته بگو دور از آن نگاه

در چشمه کدام تبسم بشویمت!

گفتي اهل اسموني ولي من اهل زمينم

گفتي فاصله زياده بين تو تا سرزمينم

گفتي قلب عاشق من مث انگشتر سادس

گفتي از وقتي رسيدي اومدي شدي نگينم

من ديوونه اسيرت شدم و تو هم نوشتي

بر سر عهدم مي مونم تا هميشه نازنينم

حالا ميگذره از اون روز جاي ما انگار عوض شد

تو يه جور ديگه هستي ولي من بازم همينم

تو توي چشات چي داري كه حالا من ارزومه

واسه يه لحظه حتي بيام و پيشت بشينم

گل سرخ دم دستت دريغ از يه شاخه چيدن

من بايد از دور بيامو واسه ي تو گل بچينم

من به اون نقطه رسيدم كه اگه حتي نباشي

هميشه بودي و هستي انتخاب اخرينم

انگار از دست من و دل باز تو رنجيدي عزيزم

حاضرم بميرم اما اخماي تو رو نبينم